Autisme en zwangerschap: getuigenissen

Annemie en Roos, moeder en dochter, vertellen elk vanuit hun eigen perspectief over de kinderwens van Roos. Ze delen openhartig de twijfels, verwachtingen en voorbereidingen die daarbij komen kijken. Eerlijk en zonder omwegen spreken ze over wat het betekent om een beperking te hebben en ouder te worden. Want weet je ooit echt waar je aan begint als je een kind krijgt? Hun verhaal kreeg ondertussen een nieuw hoofdstuk met de komst van baby Kobi.

Je kan de podcast rechtstreeks op Spotify terugvinden: https://open.spotify.com/episode/4NmB9A2cYXt5SPG299BRkM?si=wHWARPphScuJ9quGLOm6Jg

---

Mijn verhaal: zwanger zijn en mama worden met autisme en ADHD

Toen ik op 7 augustus 2024 ontdekte dat ik zwanger was, was dat een droom die uitkwam. Ik was enorm blij, maar tegelijkertijd ook enorm bang en onzeker. Ik wachtte nog op mijn uitslag van mijn autisme diagnostiek en toch vroeg ik me steeds af of ik wel een goede mama zou kunnen zijn. Zou ik wel sterk genoeg zijn hiervoor? zou ik het wel aankunnen? Wat zouden mensen wel niet van mij verwachten? Ben ik hier zelf wel klaar voor? Door mijn autisme en ADHD was het erg vaak erg druk in mijn hoofd, waardoor ik toch wel moeilijk van mijn zwangerschap kon genieten.

In september ‘24 kreeg ik de diagnose autisme en ADHD. Op korte tijd twee grote gebeurtenissen, waardoor ik het heel lang enorm moeilijk had om het echt te kunnen verwerken.

Tijdens mijn zwangerschap had ik veel nood aan rust en structuur. Toen ik nog maar vier maanden zwanger was, stond de babykamer al klaar en was bijna alles gewassen, gestreken en ingedeeld. Alles op tijd regelen gaf men rust en zeker houvast. Toch was ik vaak emotioneel en overweldigd. Bij controles of wanneer ik Elena minder voelde bewegen, maakte ik me al snel zorgen. Ook mijn lichaam veranderde dat vond ik soms het moeilijkste. Ik genoot ervan mijn buik te zien groeien, maar tegelijk bang dat de oude versie van mezelf zou verdwijnen.

Gelukkig kon ik rekenen op de steun van mijn man en mijn ouders. Dat betekende enorm veel voor mij.

Het mooiste aan mijn zwangerschap waren de echo’s, waarop ik kon zien dat ons dochtertje goed groeide. Toen ik haar hartje hoorde en later haar voor de eerste keer voelde bewegen, werd het steeds echter dat ik mama zou worden. Ik noemde haar altijd mijn frummeltje, omdat ik bang was dat als ik haar naam teveel zou zeggen dat ik deze al beu ging zijn voordat ze ging geboren zijn. Een van mijn dierbaarste herinneringen is het buikbeeldje die ik cadeau kreeg van mijn man en zussen.

De echte band met Elena voelde ik pas nadat ze geboren was, en soms was dat nog in het begin zeer moeilijk. Tijdens mijn zwangerschap kon ik genieten van het idee dat ze in mijn buik groeide, maar ik voelde niet meteen die intense verbondenheid. Ik heb geleerd dat dit voor iedereen anders kon zijn en dat daar geen schuldgevoel bij hoeft te komen kijken.

Mijn boodschap aan andere vrouwen met autisme is: vertrouw op jezelf en neem het dag per dag. Je hoeft niet voortdurend op een roze wolk te zitten om van je kindje te houden. Je mag bang zijn, twijfelen en het moeilijk hebben. Zorg voor structuur, zoek informatie, plan rustmomenten in en durf hulp te vraag aan familie, vrienden of zorgverleners. Je hoeft het niet alleen te doen.

Ook zorgverleners kunnen een groot verschil maken door medische informatie duidelijk uit te leggen en extra geruststelling te bieden wanneer dat nodig is.

Het moederschap heeft mij sterker gemaakt en geleerd dat ik hulp mag vragen zonder me daarvoor te schamen. Ik heb ontdekt dat ik met mijn autisme en ADHD mama kan zijn, op mijn eigen manier.

Als laatste, zorg goed voor jezelf, durf hulp te vragen en vergeet jezelf zeker niet. Je hoeft niet perfect te zijn om een goede mama te zijn. Je mag het op jouw manier doen. En fouten maken mag.